شاید برای خیلی ها پیش بیاید که غافلگیرانه عاشق شوند اما معمولا برای گروه کم تری پیش می آید که عاشقانه غافلگیر شوند. مورد اول معمولا در زندگی پیش می آید و مورد دوم در سینما و به طور مشخص، هنگام دیدن فیلمی از پدرو آلمودوار. سعید عقیقی

حسن خدايي * نام فيلمي از هال هارتلي كارگردان سينماي آلترناتيو امريكا]]>

از كتاب ايران در گذشته و حال. سفرنامه جكسن مورخ آمريكايي به ايران]]>

از كتاب انقلاب ايران به روايت . . . باقر معين بعدالتحرير: پيرمرد امسال مرد ]]>

كازابلانكا. از كتاب هيچكاك و آغا باجي. نوشته بهنام دياني]]>

شب ها که می خوابم. خواب و کابوس فرقی نداره. سقف آسمان آن قدر کوتاه می شه که دیگه نمی شه نفس کشید. با دستمام آسمان را بالا می کشم تا برای لحظه ای هم شده، نفس بکشم

برای تو یک شب بارانی. چهار نفر و یک ماشین. از توی شهر می پیچند میان بزرگ راه گمشده. برف پاک کن ماشین کار نمی کند. راننده میان راه می ایستد و شیشه را با دستمالش پاک می کند. آدم ها کنارهم نشسته اند و سکوت فضا را پر کرده است . به ساختمان شیشه ای بزرگ می رسند. از میون اون چهار نفر یکی می پرد و بقیه می مانند و به آسمان تیره خیره می شوند. آ ن سه نفر بر می گردند. یکی در چشمانش گریه می کند. یکی در دلش می گرید. یکی هم سکوت می کند. باران قطع شده و از بزرگ راه می پیچند در هزار توی شهر بزرگ. کلید در قفل در می پیچد. یک نفر وارد می شود. تاریکی همه جا را پر کرده. گوشه ای ساکت می نشیند و می خواند: هرگزصد عکس پر نخواهد کرد جای یک زمزمه ساکت پا را بر فرش ]]>

بعضی وقت ها در نشدن حکمتی نهفته است. شاید نام دیگر حماقت های ما است که تقدیر تعبیر می کنیم. مکث و ایستی پیش می آید که خودت و دور و برت را بیشتر و بهتر ببینی. شهری را ببینی که ازش متنفر و گریزان بودی. همیشه با آه و نفرین از میانش رد شدی و به عمد و به سهو ندیدی اش. شهری که خوبی اش را ندیدی. اما بدی ها و تلخی هایش را دیدی. هوشنگ گلمکانی در جایی گفته: از میان آدم های زیادی که در تهران زندگی و کار کردند، تک و توکی مانند پرویز دوایی بودند که دینش را به آن ادا کرد. منی که برای دیدن دیدنی ها، تا انتهای خراسان بزرگ و افغانستان و روسیه رفته ام. بی اعتنا از کنار دیدنی های برج آزادی و سپهسالارو ابن بابویه گذشتم. ندیدم. یعنی نخواستم که بینم. مثل خیلی چیزهای دیگه که جلوی چشمان آدمی هست و نمی بیند.. یعنی نمی خواهد که ببیند. این دو حرف آیدین آغداشلو کتاب مرجع این روزهایم شده. با آن و در آن غوطه می خورم در تاریخ و جغرافیای فرهنگ و هنر این کهن بوم و بر. راه می روم در کوچه پس کوچه ها و بزرگ راه های این متروپولیس عجیب و غریب. سرک می کشم به موزه های رضا عباسی و ایران و اسلام و کشف می کنم نقاشی های محمد زمان و خط میرعماد را. و می فهمم تفاوت مکتب هرات و قزوین را. مسیرم از کنار خانه هدایت که بر دیوارهایش، نقاشی های کودکانه ای کشیده اند_ در ایامی که کودکستان شده بود_ می گذرد. می روم و کشف می کنم موزه نقاشی پشت شیشه ای که از دوران زند و افشار شروع می شود و درعصر قاجار به اوج می رسد. وقت پیاده روی وجب به وجب زمین و آسمان تهران را سعی می کنم بی پیرایه تر ببینم. سوار بر اتوبوس و مترو از باقرآباد تا شمیرانات می روم. خانه ها و باغ هایی را می بینم که در کنار هم دیگر و با یکدیگر ساخته و خراب می شوند. یاد نقل قول پیروز کلانتری می افتم که می گوید تهران هزارتوی غریبی است که مدام خراب و آباد می شود. نمی شود در آن چیزی را حفظ یا جلوی تخریبش را گرفت. این ساختن و خراب کردن جزئی از هویت و شخصیت تهران است. مثل ذهنیت و نگاه ما به جهان و آدم ها که مدام ساخته و خراب می شود. هم زمان و با هم. بعضی وقت ها که با تقلا و زحمت از کنار و زیر داربست های فلزی آسمان خراش های جهنمی این شهر بزرگ رد می شوم. فروریختنشان را با حرکت آهسته تصور می کنم و ذرات معلق آجر و سیمان و آهن را در فضا تجسم می کنم. واین تعلیق بین زمین و آسمان، حس و حال این روزهای من است. راه رفتن مرد مرده . . .

کدام پل، کجای جهان شکسته است . . .؟ که هیچ کس به خانه اش نمی رسد

دورا: کشور من تصویر پیرمردی رو داره که از صف پناهنده ها بیرون می آد و برای این که خستگیش رو درکنه روی علف ها دراز می کشه. روی علف هایی که توش یه مین ضد نفر خاک شده. کشور من شبیه اون مادریه که می بینه اونیفورم پسرش یه دگمه کم داره. با عجله دگمه رو می دوزه و بعدش پسرش رو خاک می کنه. از نمایشنامه: پیکر زن هم چون میدان نبرد در جنگ بوسنی. نوشته ماتئی ویسنی یک

این جا همه چیزش خلاف همه جهانه. تو روزایی که از دیدن تصویر بامشاد و رضویان با فیلم های ده رقمی و چارچنگولی بر پرده سینماها دیوونه میشی. تو روزایی که که فشار ممیزی غوغا می کنه. بعد از چند جشنواره بی بو و رنگ و مزه. ناگهان ورق بر می گرده و هفت هشت تا فیلم خوب تو جشنواره سر و کله شون پیدا میشه. عیار 14 و صداها و پستچی و ما همه خوابیم رو ندیدم. و در کمال تاسف شاهکار اصغر فرهادی به نام درباره الی. و زندگی خواهم کرد با ترس اکران نشدنش. کیهان نوشته فیلم نامه این فیلم در سازمان سیا نوشته شده و هم زمان با مجموعه دروغ ها برای براندازی حکومت ایران ساخته شده و قصد براندازی نرم داره. به قول آقا نظام _ دوستم، با نظام حکومتی مسقر در ایران اشتباه نشود_ نمی دونستیم سیا بخش فیلم نامه نویسی داره. زودتر می رفتیم ثبت نام می کردیم. اما فیلم هایی که دیدم: بی پولی: فیلم نامه معرکه و پر جزئیاتی که با ریتمی خوب چه صادقانه و زیبا از بی پولی همه ما میگه. قصه ای تلخ که کمیک بیان شده. گرچه به بوتیک نازنین نمیرسه. بیست: زندگی چند آدم که در رستورانی زندگی و کار می کنند و فقط بیست روز وقت دارند از بسته شدن آن جلوگیری کنند. نگاه آدم ها به یکدیگر جای دیالوگ ها را می گیرد و انگار آدم ها با نگاه با هم، حرف می زند. شبانه روز: ضیافتی برای گوش و چشم و سر و دل. فیلمی به غایت زیبا با کارگردانی قوی که نمونه ای جالب در راستای الگویش، سینمای وونگ کاروای است. و بازی فوق العاده حامد بهداد در نقش سیاوش کسرایی نقاش معاصر یا همون مش صفر. تردید: بد نبود. یک هملت امروزی و ایرانی. گرچه تردید کجا و پرده آخر کجا؟ اما خوب واروژ پس از هیجده سال فیلم ساخته. و این خودش به تنهایی یعنی یه خبر خوب بی اختیار یاد اتی _ گلشیفته _ فیلم بوتیک افتادم. اتی که دربدر رفتن بود به جایی که به قول خودش کوه های اونجا با کوه های این جا هم فرق دارن. یادتون اون پسر نیمه مجنون تو اون خونه مجردی بوتیک، وقتی داشتن مستند لاک پشت ها رو نیگاه می کردن، چی گفت؟: از میون هزاران لاک پشتی که از تخم بیرون میان، فقط چندتاشون به دریا می رسن

باز هم دقیقه نود. باز هم زجر و عذاب تا رسیدن به پیروزی. تا آن لحظه جادویی که تورس گل لیورپول به چلسی را زد و نفس آخر و خلاص. واین میان نود دقیقه فریاد هوادارانی که یک صدا فریاد می زدند درآنفیلد: وقتی از طوفان رد می شوی سرت را بالا بگیر . . . . . . که تو هیچ وقت تنها راه نمیروی.

آرامائيس درساهاكيان]]>

از نامه ي والتر بنيامين به گرشولم شولم 17 آوريل 1931]]>

درس هايي درباره ادبيات روسيه. ولاديمير ناباكوف]]>